قصر خیال

به نور نگاه کن سایه ها پشت سرت خواهند بود

قصر خیال

به نور نگاه کن سایه ها پشت سرت خواهند بود

قصر خیال

هیس....
سکوت کن
اینجا قلب ها سخن میگویند
وارد شدی به قصرخیال
اینجا قصر من و قصر تمام کسانیست که زمینی نیستند
گاهی از درون قصر برایت میگویم
از اهالیش
از دوستی ها و پیمان ها و
حرف هایش
گاه نیز از زمین برایت خبر میاورم
گاه از ستاره ها سخن میگویم
گاه از درختان!
اینجا همه چیز حرف دارد
اینجا قصریست به وسعت آسمان
برای همه ی کسانی که
میخواهند از زمین فاصله بگیرند
برای همه ی کسانی که
میخواهند قلبشان برای خدا باشد
اینجا قصر خیال
و من شاهزاده ی شب
به احترام قلب خودت
بپا خـــیز!

جسم و روح

سالی که با "تو" شروع شود

همه اش بهار است...

  • شاهزاده شب

یک جایی تازگی ها خواندم که دانشمندان راه پاک کردن حافظه را یافته اند و تنها سوالشان این است که با پاک کردن خاطرات آیا چیزهایی در رفتار از بین میرود؟

اولش وقتی این خبر را خواندم، خوشحال شدم. با خودم گفتم چقدر خوب که آدم هرچیزی که اذیتش میکند ، هرچیزی که هر بار یادش میفتد دلش میخواهد از زندگی نامه اش حذف کند، اتفاقاتی که یادآوریش درد دارد و هزار هزار لحظاتی که تلاش کرده فراموش کند را ، پاک کند و با دلی خوش و حس بهتری به زندگی ادامه دهد . خوشحال شدم ، بقدری که انگار همان لحظه کسی با همان دستگاه اختراع شده می آید و مرا از شر خاطراتی که ازشان فرار میکنم خلاص می کند اما ...

اما وقتی بخش دوم جمله را بهتر خواندم وقتی به معنایش توجه کردم. قلبم لرزید...با نگاه دیگری به قضایا نگاه کردم. کودکی که در چاله ای میفتد و پایش زخم می شود دیگر هنگام عبور از آن مکان احتیاط می کند.

ما آدم ها با هر خاطره با هر درد یک آجر به بنای تجربیاتمان اضافه شده. اگر ما خاطره ای را پاک کنیم چگونه درسی که از آن خاطره گرفته ایم در یادمان بماند؟ هر خاطره ی تلخ ما را تغییر داده است.  خاطرات و گذشته مان مثل دست هایی خمیر وجودمان را ورزیده اند...

خاطرات ما هویت ما هستند، آدم بی هویت چطور زندگی کند؟ آدم باید که درد بکشد، باید که زخم ببیند، باید که برای اتفاق هایی گریه کند . پس بزرگ شدن چگونه است؟ مگر نه اینکه هربار زمین میخوردیم میگفتند: " اشکال ندارد بزرگ شدی"  آری بزرگ می شدیم چون  می آموختیم. آدمِ بی خاطره آدمِ ترسناکیست...

مراقب خاطراتتان باشید :)

  • شاهزاده شب

آخرین ماهِ سال شروع شده و کم کم بوی بهار رو داره با خودش میاره. خیابونا دارن حال و هوای نوروزی به خودشون میگیرن و ما هم اینبار میخوایم بیشتر از سال پیش بهارمون رو با شما بسازیم.

برای این که با ویژه برنامه ی بهارانه ی رادیو بلاگیها همراه باشید دو تا راه وجود داره :


اول: در مورد بهار با عنوان "سازت را با بهار کوک کن"  بنویسید و لینک نوشته هاتون رو به دست ما برسونید. ما اون آثاری که از نظر محتوا و نگارش قابل قبول باشند رو برای قرار گرفتن در فایل نهایی انتخاب میکنیم ، حتما لازم نیست متنتون طولانی باشه. متن های کوتاه و حتی مینیمالها هم مورد توجه قرار میگیرن . اگر دوست دارید خودتون هم متن رو باصدای خودتون بخونید و برای ما بفرستید. فایل صوتی شما بعد از هماهنگی های کیفی با اسم خودتون در فایل بهارانه قرار میگیره.


دومتقلید صدا! اگه صدایی هست که فکر می کنید خوب میتونید تقلیدش کنید ، به خصوص صدای شخصیت های کارتونی ، صدای ضبط شده اتون رو برای ما بفرستید. ما هم سعی میکنیم یه فایل باحال از هنرمندی های شما بسازیم . تا حد امکان سعی کنید یک هنرمندی خلاقانه داشته باشید و هر چی کمتر از جملات کلیشه ای و تکراری استفاده کنید بهتره .  


منتظر همکاریتون هستیم :)

شاد باشید🌺


+ تا 25ام اسفند فرصت هست 

رادیوبلاگیها

  • شاهزاده شب

+ دنیا خیلی چرخید... خیلی چیزا عوض شد... خیلی چیزا پیش اومد...فکرشم نمی کردیم. 

- بد نشده که...خوب شده... اوضاع بهتر شده... نه؟

نگاهش کردم، چشماش همون بود، این چشما رو میشناختم. این چشما همون چشمایی بود که سه سال پیش دیده بودم . همون نگاهِ آشنا و همون حسِ خوب .  با این تفاوت که هر دو خیلی چیزا رو پشت سرگذاشته بودیم . 

+ آره خوب شده... خیلی خوب... :)

  • شاهزاده شب
گاهی تغییرِ بجا میتونه بازگشت به گذشتمون باشه. بازگشت نه به بی تجربگیِ قبلی ، بلکه  بازیابی حس ها و تفکرات خوبمون که طوفان ویرونش کرده. گاهی باید باورهامون که تخریب شدن و مایه ی زندگی و انگیزمون بودن رو دوباره از نو بسازیم. گاهی باید آشفتگی بعد از طوفان رو درست کنیم. سر و رومونو مرتب کنیم. لباسامونو اتو بکشیم. گرد و خاکو بتکونیم. نباید بذاریم اثراتش باقی بمونه، که هم دیگران آزار میبینن هم خودمون دیگه خودمونو دوست نخواهیم داشت... باید خودِ جدید باشیم همراه با همه ی چیزای خوبی که قبلا درونمون داشتیم و خراب شدن. نباید بذاریم زخم هامون روحمونو عوض کنه. سخته ،اما نباید بذاریم...

  • شاهزاده شب

گفته بودی که 23 عددی جادوییست. معنی حرفت را نمی دانستم تا اینکه که 23 سالگیم با همه ی فراز و نشیبَش آغاز شد. روزها را با "اعتماد به جهان" گذراندم ، با امیدها و آرزوها و باور به همه ی هستی... روزهایی که گاهی سیاه بود بدون هیچ نوری، گاهی غم بود و اشک و تاریکی. اما روزهای خوب هم طلوع کرد، روزهایی که بهار مهمان دلم شد و سرما آب شد. 23 سالگیم چالش صبر و احساس و مبارزه بود. تو خوب میدانی چه آشوب بازاری بود این جنگِ داخلیِ درونم، تو خوب میدانی همه ی بلاهای طبیعی را من با قلبم حس کردم، که یخ زدم ، سوختم، غرق شدم و زیر آواری از حرف ها ماندم.  تو خوب میدانی ، چرا که تو بودی آوارها را کنار زدی، آب شدی برای آتشم، گرما شدی برای زمستانم، قایق شدی برای نجاتم. 

به فاصله ی دو تولد نگاهی می اندازم، طبق عادت همه ساله ام. در همه جا، حتی در پنهانی ترین قسمت ، تویی. 23 عدد جادویی نیست خوب ِ من .  این جادوی حضور توست، این معجزه ی قلب خودت است. من ایمان میاورم به لبخندت ، به دست هایت که زیرگریبانِ مهربانیت نور می شود برای تاریکی زندگیم. 

اکنون من برای آغاز 24 سالگیم آماده ام. میدانی؟ 24 هم عددی جادوییست ، چون "تو" حاضری.... :)


+ هر پست با یه آهنگ نوشته میشه.... این پست با این نوشته شده

  • شاهزاده شب

اگر این تصور را داشته باشیم که دنیا یک صفحه ی دومینو و ما و تمام عناصر جهان- از اتم هایش تا کهکشانش-دومینوهای آن باشیم بیشتر مراقب اشتباهاتمان میشویم... هرحرکت نادرست ، هرکلام ناشایست ویرانی بزرگی را به همراه دارد ، با هر خطایی مسیر طولانی را نابود می سازیم..حتی اگر نبینیم و ندانیم و نفهمیم.... باورکنید ما تکه ای از این جهانیم. همه مان به هم متصلیم، مثل یک زنجیر نامریی، همه مان به همدیگر و به تمام هستی اثر میگذاریم. از نفس کشیدنمان گرفته تا کارهای بزرگتر. حواسمان باشد... 

  • شاهزاده شب

چقد بزرگ شدی!!!!!!!! مگه من چند ساله ندیدمت!!!

ذهن جستجوگرم سال ها رو شمرد... داد زدم: 7- 8 سال... شایدم از همون 14 سالگیم... بزرگ شدیم .

 خندیدم ولی تلخیش محسوس بود...

گفت : میبینی از دوچرخه به کجا رسیدیم؟

داد میزد تا صداش از بین طوفان سردی که هجوم می آورد بهم برسه. گفتم آره ولی من دوچرخمو میخوام... میخوام بازم برونم...

گفت: دیگه نمیشه... نمیذارن... باید به اینا عادت کنی ، بزرگ شدیم...

زل زدم به ماشینا، زل زدم به بزرگ شدنمون.... پدال گازو فشاردادم و رفتم ...

  • شاهزاده شب

میدانی آدم ها با یک هدف به دنیا می آیند، با یک بسته ای که تویش نامه ای هست که هدف اصلی را نوشته. توانایی ها و علایق مربوط به همان هدف در وجود او گذاشته شده، گاهی در طول زندگی قاصدکی از سوی جهان می آید و توی گوشمان پچ پچ می کند تا یادمان نرود برای چه آمدیم و مسیرمان را گم نکنیم. گاهی اما این نشانه ها ، این قاصدک ها را نمیبینیم و اشتباه میرویم و به ناکجا آباد میرسیم...و همیشه حس می کنیم چیزی کم است چیزی سرجای خودش نیست. گاهی نیز این نشانه ها را دنبال می کنیم. خودمان را همگام با جهان هستی  می کنیم در مسیر درست وجودمان ! و به جاهایی قدم میگذاریم که فکرش را هم نمی کردیم. کسانی را می بینیم که در خیال هم نمیشد! 

جهان بازی عجیبی دارد، در طول این بازی و رسیدن به مقصد بارها درس میدهد بارها امتحان میگیرد بارها هم تشویق می کند...

گاهی هم ممکن است "نشانه"  آدمی باشد با نگرش و رویای یکسان، با مسیری که جهان برای هر دو رقم زده. و قصه ی زندگی این دو را طوری طراحی کند که در غیرممکن ترین حالت از نقاط مختلف این کره خاکی همدیگر را بیابند...

قاصدک های زندگیمان را دریابیم و نشانه ها را جستجو کنیم.



* امروز روزیست که جهان، سال های سال پیش، هم مسیرِ مرا راهی زمین کرد.... بودنت مبارک :)




  • شاهزاده شب

من با این آهنگ خندیدم، گریه کردم، مردم و زنده شدم....

 
هندزفری بذارین ،چشماتونو ببندین و گوش کنین
 
 
 
  • شاهزاده شب

.::AvA::.